روزهـــــ ــ ـــــای مـــــــ ــن

توی تمام ِ این مدتی که دارم کارهام رو واسه شاغل شدن انجام می دم یه حس ِ خیلی بد هست .اینکه کسی کنارت نباشه که نگران ِنگرانی هات باشه و شبهای پر استرس رو با حرف هاش و بودن هاش آروم کنه.اینکه یه آدم ِخاص نباشه که همراهیت کنه یا زود زود تماس بگیره و بپرسه که چی شد؟کجا رفتی و چی شنیدی؟....پدر و مادر و خانواده به کنار،فکر می کنم همه ما همچین وقت هایی نیاز به همراهی داریم از یه جنس ِ دیگه ، از جنس ِ عشق و دوست داشتن...کم داشتم ،تمام ِ این مدت همچین آدمی رو کنار ِ خودم کم داشتم که بی ترس از نگران شدن و یا خندیدنش دلهره ها و خوشی و ناخوشی هام رو بهش بگم.بگم که یه آزمایش پزشکی ساده منو کشوند به جایی که برم علایم سرطان و هپاتیت و...پیدا کنم....

می ترسم از پیدا نکردن ِ نیمه گمشده معروف...نکنه نیمه من همونی بود که رفت؟

نظرات ()